συναλοιφή
συνᾰλοιφή, v. συναλιφή.
συν·αλοιφή, ῆς (ἡ) [ᾰ] fusion, union, Orig. 7, 309 ; Naz. 1, 1073 edd. Migne ; t. de gr. synalèphe, sorte de contraction, qui réunit par la prononciation deux syllabes conservées par l’écriture, DH. Comp. 6, 22 ; Str. 370 ; Sext. M. 1, 161, etc.
Étym. συναλείφω, cf. ἀλοιφή.
συναλοιφή, ἡ, Zusammenschmelzung, Vereinigung. Bes. bei den Gramm. die Vereinigung zweier Silben in eine durch Synäresis, Krasis oder Elision ; Draco p. 157 nimmt 7 Arten der συναλοιφή an.