σύναμα
σύν·αμα [ᾰᾰ] adv. en même temps avec, dat. Arstt. Plant. 2, 7, 1 ; Thcr. Idyl. 25, 126 ; abs. ensemble, Luc. Pisc. 51 ; M. cond. 1, Bis acc. 11, Apol. 15, Harm. 3, Tim. 23 ; Anth. 7, 9, 3.
Étym. σ. ἅμα.
σύναμα, adv. statt σὺν ἅμα, zusammen, Sp., S.Emp. adv.eth. 159 Luc. Tim. 23, Theocr. 25.126.