συνδετέος
συνδετέος, to be tied
συνδετ-έος, α, ον,
- to be tied or bound together, Ar. Ec. 785; πρός τι Hp. Art. 77.
- II συνδετέον, one must bind together, Paul.Aeg. 6.101.
συνδετέος, α, ον, vb. de συνδέω, Hpc. Art. 837 ; Ar. Eccl. 785.