συνδετικός
συνδετικός, binding together, conjunctive, connective
συνδετ-ικός, ή, όν,
- binding together, conjunctive, connective, Placit. 5.18.6, etc.; τὸ σ. a bond of union, Plu. Comp.Lyc.Num. 4; τὸ ἴσον -κὸν εἰς ὠφέλειαν Ph. Fr. 101 H.; νεῦρα σ. Gal. 13.161. Adv. -κῶς Procl. in Alc. p.52 C.
- 2 Gramm., conjunctive, A.D. Synt. 18.13.
συνδετικός, ή, όν :
1 qui sert à lier ensemble, Plut. M. 908b, etc. ; τὸ σ. Plut. Lyc. c. Num. 4, lien, au fig., t. de gr. copulatif, Dysc. Synt. p. 23 ; συνδετικὰ μόρια, DH. 791, 14 Reiske, particules conjonctives, conjonctions ||
2 t. d’astr. qui concerne la conjonction de deux astres, Plut.
Étym. συνδέω.
συνδετικός, ή, όν, zum Verbinden, Vereinigen gehörig, tauglich ; Hippocr. u. Sp., wie Plut., bei dem es plac.phil. 5.18, dem ἀσύνδετος entgeggstzt, ein astrologischer Ausdruck ist.