συνεπίσταμαι
συνεπίσταμαι, to be privy to
συνεπίσταμαι,
- to be privy to, τὴν ἐπανάστασιν X. HG 5.4.19; ἀπιστότατον ἔργον σ. μοι πεποιηκότι Gorg. Pal. 21; σ. τινὶ πονηρὰ δράσαντι Luc. Cat. 23, cf. 27; οὐδὲν ἐμαυτῷ ψεῦδος εἰπόντι σ. Id. VH 2.31, cf. Cal. 9; ἃ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι LXX Jb. 19.27.
- 2 know perfectly well or fully, πολλάκις ἑώρακα . . τὸν ἥλιον καὶ σελήνην δρῶντας ταῦθʼ ἃ ἀεὶ πάντες συνεπιστάμεθα Pl. Lg. 821c; οὐκ ἄρα συνεπίστανται ὅτι ἐπίστανται; Arist. SE 177a27.
συν·επίσταμαι [ᾰ] savoir avec, c. à d.
1 savoir comme tout le monde, acc. avec un part. Plat. Leg. 821c ; σ. ὅτι, Arstt. Soph. el. 19, 3, savoir comme tout le monde que, etc. ||
2 être dans le secret de, acc. Xén. Hell. 5, 4, 19 ||
3 avoir conscience de, acc. Aristén. 2, 15 ; avec un part. au dat. Luc. Cat. 23, 27 ; V.H. 2, 31, avoir conscience que qqn, etc.
1. mede afweten van, medeweten hebben van, met acc.; met dat. en ptc. in dat. weten van iem. dat die ..., er weet van hebben dat iem. ...:
2. samen weten,
συνεπίσταμαι, (ἐπίσταμαι), mit, zugleich wissen ; Plat. Legg. VII.821c ; Xen. Hell. 5.4.19 ; u. Sp., wie Luc., συνεπίσταμαι πονηρὰ δρ ἀσαντι αὐτῷ, Catapl. 23, vgl. V.H. 2.31.
συνεπίσταμαι
- Dep. to be privy to, Xen., Luc.