σφετερίζω
σφετερίζω, to make one’s own, appropriate, usurp
σφετερ-ίζω,
- make oneʼs own, appropriate, usurp, ἐὰν ἑσμοὺς ἀλλοτρίους σφετερίζῃ τις Pl. Lg. 843d; τὰ πράγματα κατὰ τὴν πόλιν ἐσφετέρισαν ib. 715a; τὸν χόρτον -ίσαντες PGen. 49.15 (iv A.D.):—Pass., τῆς ἐσφετερισμένης ἀρχῆς App. Hann. 45.
- II more freq. in Med. σφετερίζομαι, σφετεριξάμενοι (Dor. aor.) πατραδέλφειαν A. Supp. 38 (anap.), cf. X. HG 5.1.36, D. 32.2; σ. τι τῶν ἀλλοτρίων Arist. Pr. 952a29; τι τῶν πέλας Plb. 2.19.4; χρήματα SIG 833.7 (Epist. Hadriani); ὄνομα Gal. 6.543; ὅλον τὸν ἀκροατὴν σφετεριζόμενος Luc. Cal. 8: pf. Pass. in same sense, D.H. 10.32; plpf. ἐσφετέριστο D.C. 50.1: also c. gen., -ομένους τῶν κοινῶν Phld. Rh. 2.174 S.; τῶν κτημάτων -ονται BGU 195.17 (ii A.D.).
σφετερίζω (act. seul. prés. et ao. ἐσφετέρισα ; pass. seul. part. pf. ἐσφετερισμένος) d’ord. moy. s’approprier, usurper, accaparer, Plat. Leg. 715a, 843d ; au pass. App. Hann. 45 ||
Moy. σφετερίζομαι (f. σφετεριοῦμαι, ao. ἐσφετερισάμην, pf. ἐσφετέρισμαι, pl. q. pf. ἐσφετερίσμην) :
1 s’approprier, usurper, acc. Xén. Hell. 5, 1, 36 ; Arstt. Probl. 29, 14, etc. ||
2 fig. se concilier, gagner, captiver, Luc. Cal. 8 ||
➳ Moy. (ao. dor. ἐσφετεριξάμην) Eschl. Suppl. 39.
Étym. σφέτερος.
σφετερίζω, eben so häufig med. σφετερίζομαι, in einer anapäst. Stelle Aesch. Suppl. 39 σφετεριξάμενος, Etwas zu dem Seinigen machen, sich zueignen, anmaßen, Etwas als sein Eigentum brauchen ; ἐὰν ἐσμοὺς ἀλλοτρίους σφετερίζῃ τις, Plat. Legg. VIII.843d ; σφετερίσασθαι τὸ ναῦλον, Dem. 32.2, vgl. 18.71 ; Folgde : auch = durch Kauf erwerben, οἱ μεγάλων ὠνησάμενοι χρημάτων ἐσφετερίσαντο, Pol. 4.50.3 ; bes. ein Gemeingut sich zueignen, öffentliches Gut als eignes verwenden, ἵνα σφετερίσαιτο τὴν ἀρχήν, Plat. Ep. VII.333c ; Xen. Hell. 5.1.36.
σφετερίζω,
σφέτερος
- to make oneʼs own, appropriate, usurp, Plat.:—so, as Dep. σφετερίζομαι, Xen., Dem.