σφιγκτός
σφιγκτός, tight-bound
σφιγκ-τός, ή, όν,
- tight-bound:
- 1 of the person bound, AP 5.229 (Paul.Sil.), 9.641 (Agath.).
- 2 of the thing that binds, σ. στεφάνων ἀμφὶ κόμαισι μίτος ib. 5.174 (Mel.); σ. μόρος death by strangling, Opp. H. 3.590; σ. ἐπίδεσμοι Paul.Aeg. 6.99 (Comp.). Adv. -τῶς Eust. 1424.49: neut. pl. σφιγκτά as Adv., AP 6.272 (Pers.).
σφιγκτός, ή, όν :
1 étreint, étroitement serré, Anth. 5, 175 ; P. Eg. 6, 99 ; adv. σφιγκτά, Anth. 6, 272, étroitement ||
2 qui a lieu par strangulation, Opp. H. 3, 590 ||
Cp. -ότερος, P. Eg. l. c.
Étym. σφίγγω.
σφιγκτός, adj. verb. von σφίγγω, zugeschnürt, festgebunden, Sp.; θάνατος, der Tod durch Erwürgung, Eust. ad Dion.Per. 369.
σφιγκτός, ή, όν
verb. adj. of σφίγγω
- tight-bound: neut. pl. σφιγκτά as adv., Anth.