σύμμικτος
σύμμικτος, commingled, promiscuous
σύμμικτος, v. σύμμεικτος.
σύμμικτος, anc. att. ξύμμικτος, ος, ον :
1 mêlé ensemble, confondu, Hés. O. 561 ; Soph. Aj. 53 ; particul. en mauv. part, en parl. de troupes formées d’hommes de toute provenance, Hdt. 7, 55 ; d’une foule confuse, Thc. 6, 17 ; p. opp. aux citoyens, Thc. 4, 106, etc. ||
2 uni à, dat. Plat. Leg. 738c ||
3 composé, formé d’un mélange, avec ἐκ et le gén. Plat. Tim. 61b.
Étym. συμμίγνυμι.
σύμμικτος
σύμ-μικτος, ον,
- commingled, promiscuous, Hes., Soph.: esp. of troops, irregular, Hdt., Thuc. adv. -τως, Strab.