συμμιμητής
συμμιμητής, a joint-imitator
συμμῑμ-ητής, οῦ, ὁ,
- joint imitator, Ep.Phil. 3.17.
συμμιμητής, οῦ (ὁ) [ῑ] imitateur avec d’autres, NT. Phil. 3, 17.
Étym. συμμιμέομαι.
συμμιμητής, [ῑ], ὁ, der mit oder zugleich Nachahmende (?).
Strong 4831
*†
a fellow-imitator: c. gen. obj., Phl 3:17 (v. ICC, in l.). Not elsewhere.†
συμμιμητής
συμ-μῑμητής, οῦ, ὁ,
- a joint-imitator, NTest.