τένων

τένων, οντος, ὁ, (τείνω)

• sinew, tendon, ἀπέκοψε τένοντας αὐχενίους Od. 3.449; freq. in dual, ἄμφω ῥῆξε τένοντε Il. 5.307, al., cf. 4.521, Hes. Sc. 419; of the arm, ἵνα τε ξυνέχουσι τένοντες ἀγκῶνος Il. 20.478; of the foot, ποδῶν τέτρηνε τένοντε 22.396, cf. E. Ph. 42; τ. ποδός, the outstretched foot, Id. Cyc. 400; ὁ τ. ὁ ὀπίσθιος the Achilles tendon, Hp. Fract. 11; ὁ τ. ὁ ἐν τῇ κνήμῃ τοῦ ποδός ib. 16, cf. Arist. HA 515b9; τ. defined as a species of νεῦρον, Gal. 2.739, cf. 6.772: abs., for the foot, πτέρναι τενόντων θʼ ὑπογραφαί A. Ch. 209, cf. E. Med. 1166, Ba. 938; τένοντα σείων, of a mule, Babr. 62.3.
• • II metaph., mountain-ridge, Καυκάσιος τ. AP 4.3b.12 (Agath.).

τένων, οντος, ὁ, eigtl. jedes straffe, angespannte Band ; bes. von den Gliederbändern des menschlichen und tierischen Leibes, Sehne, Flechse ; bei Hom. am häufigsten von den beiden starken Sehnen des Nackens, ἀμφοτέρω δὲ τένοντε λᾶας ἀπηλοίησεν, Il. 4.521 ; ἄμφω ῥῆξε τένοντε, 5.307, u. öfter, vgl. 16.587 ; αὐχένιοι, das Genick, Od. 3.449 ; ἵνα τε ξυνέχουσι τένοντες ἀγκῶνος, Il. 20.478 ; ποδῶν τέτρηνε τένοντε ἐς σφυρὸν ἐκ πτέρνης, 22.396 ; Hes. Sc. 419 ; πτέρναι τενόντων θʼ ὑπογραφαί, Aesch. Ch. 207, Eur. Phoen. 42, Bacch. 936 ; dah. übertr., τὸν τένοντα τοῦ ἀλιτηρίου καταπάτει, Luc. Cat. 19. – Auch wie αὐχήν, ein schmaler Landstrich, Jacobs AP p. 47 ; Nonn.

τένων

-οντος, ὁ

[τείνω.]

Always in dual or pl. A tendon (in Il. 10.456, Il. 14.466, Il. 16.587 = ἰνίον) : χερμαδίῳ βλῆτο παρὰ σφυρόν· ἀμφοτέρω δὲ τένοντε λᾶας ἀπηλοίησεν Il. 4.521. Cf. Il. 5.307, Il. 10.456, Il. 14.466, Il. 16.587, Il. 16.290, Il. 20.478, Il. 22.396.

Of an ox Od. 3.449.

τένων , οντος (τείνω): du. and pl., muscles.

τένων, οντος, τείνω

• any tight-stretched band, a sinew, tendon, Hom.; τ. ποδός the outstretched foot, Eur.:—absol. the foot, Aesch., Eur.