τερατουργός
τερατουργός, wonder-worker
τερᾰτουργ-ός, ὁ,
- wonder-worker, D.S. 34/5.2.5, Ptol. Tetr. 160, Luc. Gall. 4: Adj., τ. ἡδονή Ph. 2.267.
τερατουργός, ός, όν [ᾰ] qui fait des choses extraordinaires ; subst. ὁ τ. DS. Exc. 526, 101 ; Luc. Gall. 4, faiseur de tours, charlatan.
Étym. τέρας, ἔργον.
τερατουργός, Wunder tuend, Gaukeleien treibend, der Zauberer, Gaukler, Sp.
τερατουργός
*ἔργω
- a wonder-worker, Luc.