τερετίζω
τερετίζω, to whistle
τερετ-ίζω,
- hum a tune, τερετιῶ τι πτιστικόν Phryn.Com. 14, cf. Teles p.7 H., Arist. Pr. 918a30, Babr. 9.4, Alciphr. 3.55; πρὸς τὸ δίχορδον τ. Euphro 1.34; αὐτὸς αὑτῷ τ. Thphr. Char. 27.15:—Pass., Phld. Mus. p.99 K.
- 2 twitter, of swallows, Hsch.
- 3 accompany with the voice, = τὸ αὐτὸ μέλος ᾄδειν, Phot., Suid.
- II talk idly, prattle, Zeno Stoic. 1.23: cf. συντερετίζω. (Onomatop.)
τερετίζω (f. -ιῶ)
I gazouiller, en parl. de l’hirondelle et de la cigale, Lex. ||
II p. anal. :
1 résonner doucement, en parl. de la cithare, Clém. ||
2 fredonner, en parl. de l’homme, Th. Char. 29 ; Babr. 9, 4 ; d’où préluder en fredonnant, Arstt. Probl. 19, 10.
τερετίζω, (onomatopoet.) zwitschern, zirpen ; eigtl. von der Stimme der Schwalben u. der Zikaden, Zenod. bei Ammon.; Poll. 5.89 ; dann auch vom Tone der Zithersaiten u. von der menschlichen Stimme, trillern u. präludieren, πρὸς τὸ διχορδον, Euphro com. bei Ath. IX.380 (v. 34); Luc. merc.cond. 33.
τερετίζω,
- to whistle, Babr. Formed from the sound.