τέρμα

τέρμα, ατος, τό,

• end, boundary, chiefly poet.:
• • I goal round which horses and chariots had to turn at races, περὶ τέρμαθʼ ἑλισσέμεν Il. 23.309; περὶ τ. βαλούσας, εὖ σχεθέειν περὶ τέρμα, ib. 462, 466; τέρματα θεῖναι or σημῆναι, ib. 333, 358; ἔστασεν ἐν τέρμασιν ἀγῶνος Pi. P. 9.114; τ. δωδεκάγναμπτον, i.e. doubled twelve times, Id. O. 3.33; δρόμου τέρματα dub. l. in S. El. 686; ἐξωτέρω ἀποκάμπτειν τοῦ τ. Arist. Rh. 1409b23.
  • • 2 mark set to show how far a quoit was thrown, ἔθηκε δὲ τέρματʼ Ἀθήνη Od. 8.193.
    • 3 metaph., issue, event, A. Ag. 781, 1177 (both lyr.).
  • II generally, end, limit, δολιχῆς τ. κελεύθου Id. Pr. 286 (anap.), cf. 706, 823; ποῦ τὸ τ. τῆς φυγῆς; Id. Eu. 422: pl., ὁδοῦ τέρματα Thgn. 1166; ἐπὶ τέρμασι τοῖσι ἐκείνης (sc. τῆς Εὐρώπης) Hdt. 7.54; συνάγουσι τὰ τέρματα (of two rivers) they contract their bounds, i.e. draw together and so contract the space between them, Id. 4.52: metaph., πλούτου τέρμα a limit to wealth, Thgn. 227.
  • • 2 end, in point of time or distance, ἐπὶ τέρμʼ ἀφίκετο reached the limit, was at the end, S. Aj. 48; Ἑρμῆς σφʼ ἄγει . . πρὸς αὐτὸ τ. Id. El. 1397 (lyr.); βιότου τ. the term or end of life, death, Simon. 85.13; τ. βίου or τοῦ βίου, A. Fr. 362, S. OT 1530 (troch.), E. Alc. 643; γήρως ἐσχάτοις πρὸς τ. Id. Andr. 1081; τ. μόχθων, πόνων, ἄθλου, A. Pr. 100 (anap.), 186 (lyr.), 259; Σισύφου πέτρος ἀνήνυτος, οὗ τὰ τέρματα αὖθις ἄρχει πόνων Pl. Ax. 371e; ἐπὶ τέρματι at last, A. Eu. 633: also τέρμα abs., like τέλος, Ps.-Phoc. 138.
    • 3 culmination, highest point, goal, τ. ἀέθλων prize, Pi. I. 4(3).85(67); κακῶν E. Supp. 369 (lyr.); πρὸς τέρμασιν ὥρας Ar. Av. 705; τέρματα νίκης Archestr. Fr. 34.10; τ. τέχνης Parrhas. 2; ὑγιείας ἀκόρεστον τ. the bounds of health are insatiable, A. Ag. 1002 (lyr.); ἀγχόνης τέρματα Id. Eu. 746; θανάτου τ. E. Hipp. 140 (lyr.).
    • 4 highest power, supremacy, τ. Κορίνθου ἔχειν to be sovereign of Corinth, Simon. 112; θεοὶ . . πάντων τέρμʼ ἔχοντες E. Supp. 617 (lyr.); σωτηρίας γὰρ τέρμʼ ἔχεις ἡμῖν μόνη you are the arbiter . ., Id. Or. 1343; τ. τῆς σωτηρίας final pledge . ., S. OC 725; δαίμονες οἳ φιλίης τέρματʼ . . ἔχετε AP 12.170 (Diosc.). (Cf. τέρμων, τέρθρον, Skt. tárati, tiráti ‘cross, win through, overcome’, Lat. terminus, trans, in-trare.)

τέρμα, ατος, τό,
1) Ende, Grenze, Ziel ;
   a) das Ziel, um welches beim Wettfahren die Wagen nach links umbiegen mußten ; dah. ἑλίσσειν περὶ τέρματα, στρέφειν, βάλλειν od. εὖ σχεθέειν περὶ τέρμα, Il. 23.309, 323, 333, 462, 466.
   b) das Ziel, bis zu welchem die Wettrenner laufen mußten, Il. 23.332, 358, 757 ; δωδεκάγναμπτον περὶ τέρμα δρόμου, Pind. O. 3.33 ; u. übertr., δρόμου δʼ ἔσωσας τῇ φύσει τὰ τέρματα, Soph. El. 678 ; τί τέρμα τόλμης καὶ θράσους γενήσεται, Eur. Hipp. 140.
   c) das Malzeichen, durch welches beim Wettkampfe mit dem Diskos die Stelle bezeichnet wurde, wo ein Diskos niedergefallen war, Od. 8.193.
2) das äußerste Ende, z.B. des Laufes eines Flusses, Her. 4.52 ; Εὐρώπης, 7.54 ; πῆ ποτε μόχθων χρὴ τέρματα τῶνδʼ ἐπιτεῖλαι, Aesch. Prom. 100 ; ὡς ἂν τέρματʼ ἐκμάθῃς ὁδοῦ, 708, u. öfter ; vgl. πολλῶν ἄκουσον τέρματʼ αἰδοίων λόγων, Suppl. 450 ; jedes Aeußerste oder Höchste, Gipfel, τέρμʼ ἀέθλων, Pind. I. 3.85 ; τέχνης, der höchste Gipfel, die Vollendung der Kunst ; βίου, das Ziel, der Gipfel des Lebens, Alter, Tod, Soph. O.R. 1530 ; vgl. Xen. Lac. 10.1 u. Plut. Philop. 18 ; auch θανάτου τέρμα, Eur. Hipp. 140 ; auch in sp. Prosa, wie Luc. Tim. 20.
3) bes. die oberste Gewalt, die letzte, höchste Entscheidung, θεοὶ ἁπάντων τέρμʼ ἔχοντες, die Götter, die über Alles die höchste Gewalt od. Entscheidung haben, Eur. Suppl. 615 ; τέρμα σωτηρίας ἔχειν, die Macht haben Heil zu verleihen, Or. 1343 ; τέρμα Κορίνθου ἔχειν, die Obergewalt über Korinth haben, Simonds. 85 ; θεοί, οἳ φιλίης τέρματʼ ἐμῆς ἔχετε, Diosc. 5 (XII.170).
• Adv. τέρμα , endlich, zuletzt, wie τέλος, Phocylid. 130.

τέρμα

-ατος, τό.

• • 1

    The outward goal or turning-point in a race over a double course : αἰεὶ τέρμʼ ὁρόων Il. 23.323. Cf. Il. 23.462, 466.

    In pl. in the same sense : ὡς ὅτε περὶ τέρμαθʼ ἵπποι τρωχῶσιν Il. 22.162. Cf. Il. 23.309, 333, 358 = 757.

  • 2

    In pl. = σῆμα 3 : ἔθηκε τέρματα Od. 8.193.

τέρμα (τέρμʼ(α) nom., acc., -ασιν.)

• 1starting, finishing mark δωδεκάγναμπτον περὶ τέρμα δρόμου O. 3.33 ἔστασεν γὰρ ἅπαντα χορὸν ἐν τέρμασιν αὐτίκʼ ἀγῶνος P. 9.114 met., ἀπομνύω μὴ τέρμα προβαὶς ἄκονθʼ ὥτε χαλκοπάρᾳον ὄρσαι θοὰν γλῶσσαν N. 7.71 καὶ δεύτερον ἆμαρ ἐτείων τέρμʼ ἀέθλων γίνεται, ἰσχύος ἔργον (Er. Schmid: ἀέθλων τέρμα codd.: i. e. ends in a trial of strength) I. 4.67

τέρμα , ατος (cf. τέλος, terminus): limit, goal; the turning - post in the race, Il. 23.307; a mark to show how far a quoit was thrown, Od. 8.193.

τέρμα, ατος, τό,

• • Ian end, boundary, Lat. terminus:
  • • 1the goal round which chariots had to turn at races, Lat. meta, Il.; δρόμου τέρματα Soph.
    • 2the mark set to shew how far a quoit was thrown, Od.
    • 3metaph. an end, issue, event, Aesch.
  • IIgenerally, an end, limit, Aesch.; so in pl. boundaries, Hdt.
  • • 2an end, πρὸς τέρμα εἶναι, ἐπὶ τέρμʼ ἀφικέσθαι to have reached the limit, be at the end, Aesch., Soph.; τ. βίου the term or end of life, death, Soph., Eur., etc.; ἐπὶ τέρματι at last, Aesch.
    • 3the end or highest point, κακῶν Eur.; πρὸς τέρμασιν ὥρας Ar.
    • 4periphr., τέρμα ὑγιείας ὑγιεία, Aesch.; τ. τῆς σωτηρίας Soph.
    • 5the highest power, supremacy, τ. Κορίνθου ἔχειν to be sovereign of Corinth, Simon.; θεοὶ ἁπάντων τέρμʼ ἔχοντες Eur.