τετράστυλος
τετράστυλος, with four pillars in front
τετρά-στῡλος, ον,
- with four pillars in front, στοαί Phoen. 6.11; of a temple, Vitr. 3.3.7:— τετρά-στῡλον, τό, colonnade, Jahresh. 26 Beibl. 51 (Ephesus, i A.D.), POxy. 2138.14 (iii A.D.), CPHerm. 127vFr. 1 i8 (iii A.D.); dub. sens. in PFlor. 335.2 (iii A.D.).
τετρά·στυλος, ος, ον [ῡ] soutenu par quatre colonnes, Vitr.
Étym. τ. στῦλος.
τετράστυλος, [ῡ], viersäulig, Sp.