τευκτικός
τευκτικός, able to gain
τευκ-τικός, ή, όν,
- able to attain to, ἀγαθοῦ Arist. EN 1142b22; τῶν τελῶν Phld. Rh. 1.53 S.: Comp. -ώτερος ib. 145 S.
τευκτικός, ή, όν, capable d’obtenir, gén. Arstt. Nic. 6, 9, 4.
Étym. τεύχω.
τευκτικός, gewöhnlich erreichend, erlangend, τινός, Arist. eth. 6.9.
τευκτικός, ή, όν
τυγχάνω
- able to gain, τινός Arist.