τεῦτλον
τεῦτλον, beet
τεῦτλον, τό, Ion. and later Att. σεῦτλον,
- beet, Beta maritima, Batr. 162, Hp. Art. 63, Thphr. HP 1.6.6, freq. in Com.; τέμαχος ἐν τεύτλου . . κρύπτεται στεγάσμασιν Antiph. 181 (troch.); τεύτλῳ περὶ σῶμα καλυπτὰ ἔγχελυς Eub. 35 (lyr.): more freq. in pl., τεύτλοισί τʼ ἐγχέλεια συγκεκαλυμμένα Pherecr. 108.12, cf. Ar. Pax 1014 (lyr.); ἐγχέλεις τεῦτλʼ ἀμπεχόμεναι Eub. 37, cf. 93:—the later Com. ridicule the use of the Ion. forms, ἐὰν μὲν τευτλίον [εἴπῃ], παρείδομεν· ἐὰν δὲ σεῦτλον, ἀσμένως ἠκούσαμεν,--ὡς οὐ τὸ σεῦτλον ταὐτὸν ὂν τῷ τευτλίῳ Alex. 142.5; ἐπὰν δὲ καλέσῃ . . τὸ τευτλίον . . σεῦτλα Euphro 3; τεῦτλα τευτλίδας (prob. σευτλ-) καλῶν Diph. 47: the form τεῦτλον is used by Diocl. Fr. 119, Gal. 6.298, al.; σεῦτλον in PPetr. 3 p.326 (iii B.C.), PCair.Zen. 232v (iii B.C.), BGU 1118.17 (i B.C.), PLond. 3.964.15 (iii A.D.), Edict.Diocl. 6.14, Gp. 8.33, al.; [σεῦ]τλος, τό, prob. in Bell-Nock-Thompson Magical Texts from a Bilingual Papyrus p.19 (iii/iv A.D.).
τεῦτλον, ου (τὸ) bette ou poirée, plante, Th. H.P. 1, 3, 2, etc. ; Antiph. (Com. fr. 3, 99) ; Eub. 3, 222 Meineke, etc. ; au plur. Ar. Pax 1014 ; Phérécr. (Com. fr. 2, 300), etc. ||
➳ Ion. et néo-att. σεῦτλον, Batr. 162 ; Hpc. Art. 829 ; Alex. (Com. fr. 3, 448) ; Luc. J. voc. 9.
τεῦτλον, τό, att. statt des ion. u. gemeinen σεῦτλον, ein Küchengewächs, Mangold, Ar. Pax 979 u. a. comici.
τεῦτλον, ου, τό,
- beet, Lat. beta, Batr., Ar., etc.