τευκτός
τευκ-τός, ή, όν,
- = τυκτός, Antiph. 52.2 (troch.), Hsch., Suid.
τευκτός, ή, όν, vb. de τεύχω, Antiph. (Com. fr. 3, 26).
τευκτός, adj. verb. von τεύχω, verfertigt, bes. gut, tüchtig gearbeitet.