τηλέμαχος
τηλέμαχος, fighting from afar
τηλέ-μᾰχος, ον,
- fighting from afar, Ἄρτεμις Luc. Lex. 12.
- II in Hom. pr. n., Τηλέμαχος, ὁ, son of Odysseus: Arc. Τηλίμαχος (influenced by the opposite ἀγχίμαχος, as conversely ἀγχέμαχος by τηλέμαχος) IG 5(2).1.53 (Tegea, iv B.C.).
τηλέ·μαχος, ος, ον [ᾰ] qui combat de loin, c. à d. avec des armes de jet, Luc. Lex. 12.
Étym. τ. μάχομαι.