τιθασευτής
τιθασευτής, one who tames
τῐθᾰσ-ευτής, οῦ, ὁ,
- one who tames, Ar. V. 704.
τιθασευτής, οῦ (ὁ) [ῐᾱ] qui apprivoise, fig. qui cajole, flatteur, Ar. Vesp. 704.
Étym. τιθασεύω.
τιθασευτής, ὁ, der Zähmende, Ar. Vesp. 704.
τιθασευτής
τῐθᾰσευτής, οῦ, ὁ,
- one who tames, Ar. from τῐθᾰσεύω