τριγλώχιν
τριγλώχιν, threebarbed
τρι·γλώχιν ou τρι·γλώχις, gén. ινος (ὁ, ἡ, τό); au plur. ινες, ινες, ινα [ῑν] à trois pointes, Il. 5, 393 ; 11, 507 ; Pd. fr. 219 ; Opp. C. 1, 151 ; P. Eg. 6, 88 ; fig. Thpp. (Luc. Pseud. 29); avec un subst. neutre, Call. Del. 31 ; Nonn. D. 6, 123 ||
➳ Nom. τριγλώχιν, Sim. fr. 250.
Étym. τρ. γλωχίς.
τριγλώχιν, [ῑ], ινος, dreizüngig, dreispitzig, dreizackig ; ὀϊστός, ἰός, Il. 5.393, 11.507 ; Σικελία, Pind. frg. 219 ; sp.D.; Luc. Pseudol. 29.
τριγλώχιν , ῑνος (γλωχίν, γλῶσσα): threebarbed, arrow, Il. 5.393 and Il. 11.507.