φάρος
φάρος, pharynx
φάρος2, plough
φάρος [ᾰ], ὁ,
- = φάρυγξ, Lyc. 154.
φάρος [ᾰ], τό,
- plough, Alcm. 23.61 (cf. Sosiph. ap. Sch.), Antim. Eleg. p.293 B.
- II = ἄροσις, ploughing, Hsch. s.v. βούφαρον, EM 175.36. (Cf. Lat. foro, OE. borian ‘bore’.)
1 φάρος, ου (ὁ) [ᾰ] c. φάρυγξ, Lyc. 154.
2 φάρος, εος-ους (τὸ) charrue, Alcm. et Antim. (Hdn gr. π. μ. λ. p. 36).
Étym. Étymol. obscure.
φάρος ², ὁ, dasselbe Wort wie φάρσος, ein abgerissenes Stück Landes ; ein gepflügtes ; eine Fahre, Furche ; Lycophr. 154 ; EM.