φαρνάκειος
φαρνάκειος [ᾰ], α, ον,
- of Pharnaces, τετρᾶχμον Inscr.Délos 1444 A a 17 (ii B. C.).
- 2 Φαρνάκειον, τό, in Lat. form Pharnaceon, = πάνακες Κενταύρειον, Plin. HN 25.33; cf. Gloss.