φατός

φᾰτός (A), ή, όν, (φημί)

• spoken or that may be spoken, mostly with negat., οὐ φ. unspeakable, unutterable, ineffable, Hes. Sc. 230, Parm. 8.8, Pi. O. 6.37, I. 7(6).37; τὸ μὴ φ. μηδὲ ῥητὸν κάλλος Plu. Isid. 2.383a; pleon., κάλλος οὐ φ. λέγειν Ar. Av. 1713. Adv. οὐ φατῶς, = ἀφάτως, Hsch.
• • • 2 famous, notable, ἄνδρες ἄφατοί τε φ. τε Hes. Op. 3.

φᾰτός (B), ή, όν, (θείνω ΙΙ)

• slain, dead, Hsch.

φατός, adj. verb. von φημί, gesagt, zu sagen, auszusprechen, was man sagen darf, nennbar ; gew. mit der Negat., οὐ φατός, unaussprechlich, unsäglich ; Hes. Sc. 230 ; Pind. Ol. 6.37 ; πένθος I. 6.37 ; Ar. Av. 1711 (vgl. φατειός). – namhaft, berühmt, Hes. O. 3.

φατός ², vom ungebr. *φάω, φένω, πέφνον, getötet, tot, Hesych., s. die Kompp.

φᾰτός c. neg.,

• 1inexpressible ἐν θυμῷ πιέσαις χόλον οὐ φατὸν ὀξείᾳ μελέτᾳ O. 6.37 ἔτλαν δὲ πένθος οὐ φατόν I. 7.37

φατός φᾰτός, ή, όν verb. adj. of φημί

• • • 1that may be spoken, οὐ φατός un- speakable, un- utterable, in- effable, Hes., Pind.
    • 2metaph. named, famous, notable, Hes.