φορτηγός
φορτηγός, one who carries burdens, a carrier, trafficker, merchant
φορτηγ-ός, ὁ,
- one who carries cargoes, merchant, Thgn. 679, Simon. 178: as Adj., ναυβάτης φ. A. Fr. 263; ἄνδρες φ. Metag. 4 (hex.); ἄκατοι Critias Fr. 2.12D.; νῆες Plb. 1.52.6, 5.68.4, etc.; πλοῖα D.S. 14.55, 20.85.
φορτ·ηγός, ός, όν :
1 qui porte une charge ou des fardeaux : subst. ὁ φ. Thgn. 679, portefaix ||
2 qui transporte des marchandises par mer, Eschl. fr. 256 ; ναῦς, Pol. 1, 5, 2, 6, etc. ; Plut. Pomp. 11, 73 ; ou πλοῖον, DS. 14, 55, etc. vaisseau de transport.
Étym. φόρτος, ἄγω.
φορτηγός, lasttragend, Lastträger, Theogn. 679 ; Lastschiffer, Handelsmann, B.A. 71 ; ναυβάτης Aesch. frg. 243 ; vom Schiffe, Poll. 1.83.
φορτηγός
φορτ-ηγός, οῦ, ὁ,
ἄγω
- one who carries burdens, a carrier, trafficker, merchant, Theogn., Polyb.