φωνήεις

φων-ήεις, εσσα, εν, contr. φωνῆς, ῆντος Cratin. in PSI 11.1212.13, cf. Hdn.Gr. 2.618; Aeol. and Dor. φωνάεις [ᾱ], also in later Prose, as Zeno Stoic. 1.41, Plu. Sull. 7, S.E. M. 1.100, etc.; contr. in pl. φωνᾶντα, Pi. O. 2.85:—

• endowed with speech, vocal, ζῴοισιν ἐοικότα φωνήεσσιν Hes. Th. 584; τοῦτο γὰρ ἀθάνατον φωνᾶεν ἕρπει Pi. I. 4(3).40(58), cf. E. Tr. 440; βέλη (i.e. ἔπη) φωνᾶντα συνετοῖσι Pi. O. 2.85; φ. θέατρα Pl. Lg. 701a; ὄχλος Plu. l.c.; φ. ζῷα endowed with speech, X. Mem. 2.7.13; opp. ζῷα ψοφητικά, Arist. HA 488a32; epith. of certain signs of the Zodiac, Vett.Val. 10.19, Cat.Cod.Astr. 1.166; τὸ φωνᾶεν the power of speech, Zeno l.c.
• • • 2 musical, of the lyre, Sapph. 45.
    • 3 of a song, sounding, Pi. O. 9.2.
    • 4 clear, λόγος B. 14.31.
    • 5 τὰ φωνήεντα (φωνάοντα Mélanges Beyrouth 15.71 (Syria, gem)) vowels, τοῖς ἄλλοις φωνήεσί τε καὶ ἀφώνοις Pl. Cra. 393e, cf. IG 2(2).2783.4,17, Phld. Rh. 1.163 S., etc.; in full, τὰ φ. γράμματα Aen.Tact. 31.30; στοιχεῖα φ. S.E. M. 1.100.
    • • b consisting of vowels only, of a spell, PMag.Par. 1.2634.

φωνήεις, ήεσσα, ῆεν, dor. φωνάεις, w. m. vgl., lautend, tönend, redend, mit Sprache begabt ; Pind. I. 3.58 ; μέλος Ol. 9.2 ; φωνᾶντα βέλη 2.93 ; übh. eine Stimme, Sprache habend, ertönen lassend, Hes. Th. 584 ; σάρκα φωνήεσσαν Eur. Troad. 440 ; ὅθεν τὰ θέατρα ἐξ ἀφώνων φωνήεντα ἐγένοντο Plat. Legg. III.700e. – Τὰ φωνήεντα, mit u. ohne γράμματα, sind die Selbstlauter oder Vokale im Ggstz der ἄφωνα, Konsonanten, Plat. Soph. 253a, Crat. 393d u. Sp., wie Luc. Iud. voc.

φωνήεις from φωνή

• • • 1uttering a voice or speech, endowed with speech, vocal, Hes., Eur.; βέλη (i. e. ἔπη) φωνᾶντα συνετοῖσι speaking to the wise, Pind.: of animals, endowed with speech, Xen.
    • 2of a song, sounding, Pind.
    • 3τὰ φωνήεντα (with and without γράμματα) vowels.