φωνητός

φων-ητός, ή, όν,

• to be spoken, ἅ τʼ οὐ φωνητὰ πρὸς ἀνδρός AP 6.210 (Philet.).
• • II utterable, τὸ ἔσχατον φ., opp. τὸ πρῶτον ἀκουστόν, Nicom. Harm. 2.