φώνημα
φώνημα, a sound made, voice
φών-ημα, ατος, τό,
- sound made, utterance, S. Aj. 16, Ph. 1295, Ichn. 39 [45 Radt]; of a singerʼs voice, D.C. 61.20; of a dogʼs bark and assʼs bray, Gal. 18(1).291.
- 2 thing spoken, speech, language, S. Ph. 234, OT 324.
φώνημα, ατος (τὸ)
1 son de voix, Soph. Aj. 16, Ph. 1295 ; en parl. d’un chanteur, DC. 61, 20 ||
2 parole, discours, Soph. Ph. 234, O.R. 324.
Étym. φωνέω.
φώνημα, τό, Laut, Ton, Stimme, Sprache, Soph. Aj. 16, Phil. 1279, 234 u. Sp., wie Luc. Alex. 3.
φώνημα, ατος, τό,
φωνέω
- 1a sound made, voice, Soph.
- 2a thing spoken, speech, language, Soph.