χαμευνάς
χαμευνάς, on the ground
χαμευν-άς, άδος, ἡ,
- on the ground, εὐναί Lyc. 848.
- 2 = χαμαιευνάς, having their lair on the ground, βοῦς, λέαινα, φώκη, Nonn. D. 4.348, 6.299, 43.339.
- II Subst., lair, Nic. Th. 23.
- III = χαμαιτύπη, Lyc. 319.
χαμ·ευνάς, άδος [χᾰ] adj. f. qui couche à terre, étendue à terre, Lyc. 848 ; d’où subst. :
1 couche, Nic. Th. 23 ||
2 c. χαμαιτύπη, Lyc. 319.
Étym. χαμεύνη.
χαμευνάς, άδος, ἡ, = χαμαιευνάς ; αὐτόπονος Nic. Th. 23 ; εὐναί Lycophr. 848 ; – auch = χαμαιτύπη, 319.