χαυλιόδους
χαυλιόδους, with outstanding teeth; (subst.) tusk
χαυλῐόδους, όδοντος, ὁ, ἡ, neut. -όδουν Arist. PA 661b23.
- I of animals, with outstanding teeth or tusks, κάπρος χ. (where most codd. χαυλιόδων, contr. to the rule of Hdn. Epim. 208, that the correct forms are χαυλιόδους and χαυλιώδων), Hes. Sc. 387, cf. Arist. l.c., 663a7; χ. γένεθλα Opp. C. 3.6.
- II Subst., of projecting teeth, tusks, tushes, ἔχει [ὁ κροκόδειλος] ὀδόντας μεγάλους καὶ χαυλιόδοντας Hdt. 2.68; τετράπουν χαυλιόδοντας φαῖνον, of the hippo-potamus, Id. 2.71, cf. D.S. 1.35; opp. καρχαρόδους, Arist. HA 501a15, PA 661b18, cf. HA 538b21.
χαυλι·όδους, ους, ουν, c. le suiv. Arstt. P.A. 3, 1, 6.
χαυλιόδους, -όδοντος, = χαυλιόδων.
χαυλιόδους
χαυλι-όδους, -όδοντος, ὁ, ἡ,
- Iwith outstanding teeth or tusks, Hes.
- IIof the teeth, outstanding, tusky, ὀδόντες χαυλιόδοντες of the crocodileʼs teeth, Hdt.; also without ὀδόντας, τετράπουν χαυλιόδοντας φαῖνον of the hippopotamus, Hdt. Deriv. of χαυλι- unknown.