χατέω

χᾰτέω, Ep. Verb, used by Hom. only in pres.: later, impf. χατέεσκε Nonn. D. 4.56.

• • I c. inf., crave, need, οὐδέ τις ἡμῖν δόρπου μνῆστις ἔην, μάλα περ χατέουσιν ἑλέσθαι Od. 13.280; δμῶες χατέουσιν ἀντία δεσποίνης φάσθαι 15.376: abs., χατέοντί περ ἔμπης Il. 15.399, cf. 9.518; μάλα περ χατέουσα Od. 2.249.
  • II c. gen., want, have need of, πάντες δὲ θεῶν χατέουσʼ ἄνθρωποι 3.48; μάλα περ χατέοντες ἀρωγῆς Epic. Oxy. 422, cf. AP 5.301.20 (Agath.), 7.583 (Id.), etc.
  • III rarely c. acc. οἷά τε πολλὰ ἄνθρωποι χ. A.R. 4.1557.

χατέω, nur praes. u. imperf., eigtl. den Mund auftun (χαίνω, χάω), dah. verlangen, begehren, heftig wünschen ; οὐδέ τις ἡμῖν δόρπου μνῆστις ἔην, μάλα περ χατέουσιν ἑλέσθαι Od. 13.280, wie δμῶες χατέουσιν ἀντία δεσποίνης φάσθαι 15.376 ; absolut, wo der inf. aus dem Vorigen zu ergänzen ist, Il. 9.518, Od. 2.249 ; auch c. gen., bedürfen, nötig haben, πάντες δὲ θεῶν χατέουσʼ ἄνθρωποι Od. 3.48, u. öfter bei sp.D., Λάϊδος οὐ χατέων Agath. 3 (V.302).

χατέω

[cf. χατίζω.]

• • 1

    To be in need, be in straits: Ἀργείοισιν ἀμυνέμεναι χατέουσί περ ἔμπης Il. 9.518. Cf. Il. 15.399: Od. 2.249.

  • 2

    With genit., to have need of, stand in need of: θεῶν Od. 3.48.

  • 3

    With infin.

  • • a

      To have need of doing something: μάλα περ χατέουσιν ἑλέσθαι

      [δόρπον] Od. 13.280.

    • b

      To desire, wish: δμῶες χατέουσιν ἀντία δεσποίνης φάσθαι Od. 15.376.

χατέω (cf. χάσκω): have need of, desire, beg, demand.

χατέω χᾰτέω, only in pres.

• • Ic. inf. to crave, long to do a thing, Od.; absol., χατέοντί περ ἔμπης Il.; μάλα περ χατέουσα Od.
  • IIc. gen. to crave, have need of, Od.