χαυλιόδων
χαυλι·όδων, -όδοντος (ὁ, ἡ)
I adj. :
1 muni de dents saillantes, c. à d. de défenses, Hés. Sc. 387 ; Arstt. P.A. 3, 2, 4, etc. ; Opp. C. 3, 6 ||
2 saillant, en parl. des dents, Hdt. 2, 68 ||
II subst. ὁ χ. Hdt. 2, 71 ; Arstt. H.A. 2, 1, 51 ; 4, 11, 14, etc. défenses de sanglier, d’hippopotame, etc.
Étym. *χαύλιος, ὀδούς.
χαυλιόδων, -όδοντος, ὁ, ἡ, mit hervorstehenden od. Hauzähnen ; κάπρος Hes. Sc. 387 ; sp.D., wie χαυλιόδοντα γένεθλα Opp. Cyn. 2.6 ; ὀδόντες χαυλιόδοντες Her. 2.86 ; Arist. part. an. 2.9. – Als subst. ὁ χαυλ., der vorstehende Zahn ; τετράπουν, χαυλιόδοντας φαῖνον heißt der Hippopotamus Her. 2.71 ; Opp. Cyn. 2.492 ; Arist. H.A. 2.1.