χλάδω
χλάδω, to exult
*χλάδω,
- exult loudly, assumed as pres. of κέχλᾱδα, wh. occurs thrice in Pi., καλλίνικος . . κεχλαδώς, of a triumphal hymn, O. 9.2; κεχλάδοντας ἥβα, of two young heroes, P. 4.179; κέχλαδεν κρόταλα Dith.Oxy. 2.10; Hsch. has κεχληδέναι· ψοφεῖν.
*χλάδω (seul. aux formes suiv. : ao. 2 avec redoubl. κέχλαδον [ᾱ] Pd. fr. 48 ; d’où part. κεχλαδώς, dor. p. *κεχλαδούς [ᾱ], au plur. avec chang. d’acc. κεχλάδοντας) bouillonner : ἥβᾳ κεχλάδοντας, Pd. P. 4, 319, bouillonnant des ardeurs de la jeunesse ; κεχλαδὼς καλλίνικος, Pd. O. 9, 4, chant de victoire ardent.
Étym. Étymol. inconnue.
χλάδω
- assumed as present of κέχλαδα to exult, a perf. form in Pind.; καλλίνικος κεχλᾱδώς, of a triumphal hymn, κεχλάδοντας ἥβαι, of young heroes.