χλαρός
χλαρός, exultant
χλᾱρός, ά, όν,
- only Pi. P. 9.38 χλᾱρὸν (v.l. χλιαρόν) γελάσσαις to laugh exultingly, gaily (fort. χλοαρόν); but Hsch. has χλαρόν· κόχλαξ; also, = ῥυπαρόν, λεπτόν, τρυχαλέον, ὠχρόν, and = ἐλαιηρὸς κώθων, Id.
χλαρός, ά, όν [ᾱ] seul. dans la loc. χλαρὸν γελᾶν, Pd. P. 9, 65, rire doucement, sourire ; sel. d’autres, rire d’un rire frais et sonore.
Étym. cf. *χλάδω.
χλαρός, [ᾱ], nur Pind. P. 9.39, χλαρὸν γελᾶν, nach Hermann dor. für χλωρόν, jugendlich, frisch und kräftig, nach Schneider und Böckh statt λαρόν, angenehm, sanft.
[χλαρός, sens. dub., ?
- 1softly, gaily, v. Wil., 2681. ἀγανᾷ χλαρὸν γελάσσαις ὀφρύι (v. l. χλιαρόν: χλοαρόν coni. Schr., cll. N. 8.40: χλαρόν = λαρόν Boeckh: χλωρόν Hermann: v. Hesych., s. v. χλαρόν) P. 9.38]
χλαρός
χλᾱρός, ά, όν
- exultant, χλαρὸν γελᾶν Pind.