χρύσινος
χρύσῐνος [ῡ], η, ον,
- late form of χρύσεος, λυχνεῖα χ. Cumont Fouilles de Doura-Europos 372 No.13: as Subst., χρύσινος, ὁ, = χρυσοῦς I.3, Alciphr. 3.3, al., IG 7.26 (Megara, v/vi A. D.), Lyd. Mag. 3.27, al., Olymp.Hist. p. 462 D.
χρύσινος, η, ον [ῡῐ] d’or ; subst. ὁ χρ. DS. Exc. 2, p. 629, 24 Wessel. ; Alciphr. 3, 3, etc. ; Syn. Ep. 129, monnaie d’or.
Étym. χρυσός.
χρύσινος, [ῡ], spätere u. seltenere Form statt χρύσεος, ὁ χρ. Alciphr. 3.3.