χρυσῖτις

χρυσῖτις, ίτιδος [ῡῑῐδ] adj. f.

1 qui contient de l’or, Hdt. 3, 102 ; Str. 146 ; subst. ἡ χρ. Plut. M. 526a ||

2 c. χρυσοκόμη, Arstt. Plant. 2, 7, 1, etc.

Étym. χρυσός.