ψυχοτακής
ψυχοτακής, melting the soul
ψῡχο-τᾰκής, ές,
- melting the soul or heart, στόματος πρόθυρα (i. e. χείλη) AP 5.55 (Diosc.); δάκρυα APl. 16.198 (Maec.).
ψυχο·τακής, ής, ές [ῡᾰ]
1 qui consume l’âme, A. Pl. 198 ; Anth. 5, 56 ||
2 qui assigne les âmes à comparaître, Nonn. Jo. 12, 77.
Étym. ψ. τήκω.
ψυχοτακής, [ῡ], ές, die Seele schmelzend, oder worin die Seele schmilzt, sich ergießt ; δάκρυα Qu.Maec. 9 (Plan. 198); χείλη Sosipat. 3 (V.56).
ψυχοτακής
ψῡχο-τᾰκής, ές
τήκω
- melting the soul, Anth.