ἀδικητικός
ἀδικητικός, disposed to do wrong
ἀδικ-ητικός, ή, όν,
- disposed to do wrong, Plu. Vind. 2.562d. Adv. -κῶς Stoic. ap. Stob. 2.7.11m.
1 dispuesto al mal
πονηροὶ ἢ ἀδικητικοί
μοιχικὸς καὶ πλεονεκτικὸς καὶ ἀ.
2 adv. -ῶς con comportamiento injusto
προσφέρεσθαι
ἀδικητικός, ή, όν [ᾰδῐ] enclin à l’injustice ou au mal, Plut. M. 562d.
ἀδικητικός, zum Unrechttun geneigt, Plut. S. N. V. 20.