ἀδικομαχία
ἀδικομαχία, unfair fighting
ἀδῐκο-μᾰχία, ἡ,
- unfair fighting, Arist. SE 171b23, cf. Ascl. in Metaph. 243.9.
trampa, deslealtad
ἡ ἐν ἀγῶνι ἀδικία εἶδός τι ἔχει καὶ ἔστιν ἀ. τις
ἐν ἀντιλογίᾳ ἀ. ἡ ἐριστική ἐστιν
ἀδικο·μαχία, ας (ἡ) [ᾰῐμᾰ] déloyauté dans la manière de combattre, Arstt. Soph. el. 1, 10.
Étym. cf. le préc.
ἀδικομαχία, ἡ, ungesetzlicher Kampf, Arist.