ἀειδής
ἀειδής, without form, incorporeal
ἀ-ειδής, ές, (εἶδος)
- formless, Arist. Cael. 306b17; indistinct, ὀσμαί Thphr. Od. 1; f.l. for ἀϊδής. Pl. Phd. 79a.
- 2 unsightly, χροιά a bad complexion, Hp. Nat.Mul. 41.
I
1 oscuro subst. τὸ ἀ.:
ἐκ τοῦ ἐμφανοῦς εἰς τὸ ἀειδές
νύξ
• oscuro, sin gloria, insignificante, A.Mart.5.17.
2 que no debe verse, feo
χροιά
3 que no puede ser visto, inmaterial, invisible
σῶμα
φύσις
de Dios
• subst. τὸ ἀ. imposibilidad de ver, oscuridad
II
1 sin forma
τὸ ὑποκείμενον
ἡ ὕλη
2 indistinto
ὀσμαί
ἀ·ειδής, ής, ές :
1 qui n’a pas de forme, immatériel, invisible, Plat. Phæd. 79a ||
2 qu’on ne peut reconnaître, Plat. Ax. 365c ||
3 dont on ne peut supporter la vue, difforme, laid, Philét. (Ath. 587c) ; DS. 2, 4 ; DL. 4, 34.
Étym. ἀ, εἶδος.
ἀειδής, ές,
1) unsichtbar, bei Plat. oft dem ὁρατός entgegengesetzt, Phaed. 79a ff.; καὶ ἄπυστος Ax. 565e ; so Plut. u. Philo oft.
2) ungestaltet, Philet. com. Ath. XIII.587e ; νεανίσκος οὐκ ἀ. DS. 2.4.
• Adv. ἀειδῶς .
1) unsichtbar, bei Plat. oft dem ὁρατός entgegengesetzt, Phaed. 79a ff.; καὶ ἄπυστος Ax. 565e ; so Plut. u. Philo oft.
2) ungestaltet, Philet. com. Ath. XIII.587e ; νεανίσκος οὐκ ἀ. DS. 2.4.
• Adv. ἀειδῶς .
ἀειδής
εἶδος
- without form, incorporeal, Plat.