ἀειγενής
ἀειγενής, everlasting
ἀει-γενής, ές,
- eternal, Hp. Virg. 1, Pl. Lg. 773e, Smp. 206e, X. Smp. 8.1; θεοί Antag. 1.2.
- 2 everlasting, opp. ἀΐδιος, Plu. Isid. 2.374d.
1 eterno
φύσις
τὸ ἀ. ὂν τῆς ψυχῆς
θεοί
βίοτος
• τὰ αἰ. las cosas eternas Hp.l.c.
2 que está constantemente naciendo
ὁ κόσμος
ἀει·γενής, ής, ές, qui a toujours existé, éternel, Xén. Conv. 8, 1 ; Plat. Leg. 773e ||
➳ Poét. αἰειγ. Opp. C. 2, 397.
Étym. ἀ. γένος.
ἀειγενής, ές, wie das hom. αἰειγενέτης, stets seiend, ewig, neben ἀθάνατος Plat. Symp. 206e u. sonst. Bei Plut. Is. et Os. 57 scheint es in eigtl. Bdtg, immer entstehend, genommen.
ἀειγενής
γίγνομαι
- everlasting, Plat., Xen.