ἀηδίζω
ἀηδίζω, disgust
- disgust, τὴν γεῦσιν S.E. P. 1.92: —Pass., to be disgusted, Anon. in Rh. 194.32; τινι Alex.Aphr. Pr. 2.15; ἐπί τινι PLond. 1.42 (ii B. C.).
I tr.
1 repugnar
(τὸ μύρον) τὴν μὲν γὰρ ὄσφρησιν εὐφραίνει, τὴν δὲ γεῦσιν ἀηδίζει
(el perfume) agrada al olfato pero repugna al gusto
• c. sent. fact. y ac. de pers. hacer sentir asco
ἀηδίσομέν σε, ἐπεὶ καὶ αἶγες ἐκ τῆς κόπρου ἀηδίζονται
2 fastidiar
πάνυ δὲ ἡμᾶς ἀήδισεν ἡ ἀδελφική σου λαμπρότης
su fraternal excelencia nos ha fastidiado mucho
II intr., en v. med.-pas.
1 estar disgustado, preocupado Anon.in Rh.194.22, c. dat.
τῷ ξένῳ
2 sentir repugnancia, Tz.Comm.Ar.1.88.16,
οἳ ἐπειδὰν πρός τι τῶν βρωμάτων ἀηδισθῶσι
3 fastidiarse un demonio ante una buena acción
ὅλως ἀηδίζῃ ἐν τούτῳ
4 estar indispuesto
ὁ πατὴρ ἡμῶν ὀλίγον ἀηδίζεται