ἀηθέσσω
ἀηθέσσω, to be unaccustomed to
ἀηθ-έσσω,
- to be unaccustomed, c. gen., once in Hom., ἀήθεσσον γὰρ ἔτʼ αὐτῶν Il. 10.493; ἀηθέσσουσα δύης A.R. 4.38; λυγμοὶ ἀηθέσσοντες Nic. Al. 378:—for A.R. 1.1171 v. sq.
1 no estar acostumbrado c. gen.
ἵπποι ... ἀήθεσσον γὰρ ἔτ' αὐτῶν (νεκρῶν)
los caballos, pues, no estaban acostumbrados a ellos e.d., a pisar los cadáveresἀηθέσσουσα δύην καὶ δούλια ἔργα
χεῖρες γὰρ ἀήθεσον ἠρεμέουσαι
2 no ser corriente, ser inhabitual
λυγμοὶ ἀηθέσσοντες
náuseas inhabituales
ἀηθέσσω (seul. prés. et impf.) n’être pas ou n’être plus habitué à, gén. Il. 10, 493 (impf. ἀήθεσσον) ; A. Rh. 4, 38 ; Nic. Al. 378.
Étym. ἀήθης.
ἀηθέσσω, ungewohnt sein, Hom. einmal, Il. 10.493 νεκροῖς ἀμβαίνοντες, ἀήθεσσον γὰρ ἔτʼαὖτῶι ; ἔτι ἀηθέσσουσα δύης Ap.Rh. 4.38.
ἀηθέσσω
[ἀ-1 + ἦθος, custom.]
To be unused to.
With genit.: νεκρῶν Il. 10.493.
ἀηθέσσω (ἀηθής, ἦθος): be unaccustomed to; w. gen., Il. 10.493†.
ἀηθέσσω
poetic for ἀηθέω
- to be unaccustomed to a thing, c. gen., Il.