ἀήθεια
ἀήθεια, unaccustomedness
ἀήθ-εια, Ion. -ίη [ι- metri gr.], ἡ, (ἀήθης)
- unaccustomedness, novelty of a situation, Batr. 72, Pl. Ti. 18c; ἀ. τινος inexperience of a thing, Th. 4.55; ὑπὸ ἀηθείας from inexperience, Pl. Tht. 175d; διʼ ἀήθειαν (cod. ἀλήθ-) Aen.Tact. 38.3.
1 falta de costumbre
εἰς ἀήθειαν πίπτει
ἐν δέ οἱ ἦτορ πάλλετ' ἀηθείῃ
τὰ δὲ παιδάρια ... πίπτουσιν ... ὑπὸ ἀηθίης
ὄφρα κολῳὸν ἀηθείῃ φοβέωνται
• carácter insólito, rareza c. gen. subjet.
τῶν λεχθέντων
τι θαυμαστὸν ἀηθείᾳ
2 con gen. obj. inexperiencia, desconocimiento
του κακοπραγεῖν
τόλμης
τῆς πτήσεως
ὑπὸ ἀηθείας
por inexperiencia
ἀήθεια, ας (ἡ) manque d’habitude, inexpérience, Thc. 4, 55 ; Plat. Theæt. 175d ||
➳ Ion. -είη, Batr. 72 ; A. Rh. 2, 1064.
Étym. ἀήθης.
ἀήθεια, ἡ, Ungewohntheit, Batrach. 72 ; Plat. Theaet. 175d ; τοῦ κακοπραγεῖν Thuc. 4.55 ; oft Plut.
ἀήθεια
ἀήθης
- unaccustomedness, Batr.; ἀήθ. τινος inexperience of a thing, Thuc.