ἀκαίριμος
ἀκαίριμος, ill-timed
ἀκαίρ-ιμος, η, ον,
- ill-timed: prov., ὅ τι κʼ ἐπʼ ἀκαιρίμαν γλῶσσαν ἔλθῃ quicquid in buccam venerit, Lyr.Adesp. 86A.
inoportuno
πᾶν ὅττι κεν ἐπ' ἀκαιρίμαν γλῶσσαν ἴῃ κελαδεῖν
dicho de los poetas
ἀκαίριμος, η, ον, seul. prov. ὅ τι κεν ἐπ’ ἀχαιρίμαν (dor.) γλῶσσαν ἔπος ἔλθῃ, Poèt. (Ath. 217c) ; DH. Comp. p. 5, toute parole qui vient à contre-temps sur la langue.
Étym. ἄκαιρος.
ἀκαίριμος, α, ον, unzeitig, ungelegen, ὅ, τι κεν ἐπʼ ἀκαιρίμαν γλῶσσαν ἔλθῃ, Sprüchw., was einem in den Mund kommt, Dion.Hal. C.V. p. 12 ; vgl. Athen. V.217c ; Luc. hist.conscr. 32.