ἀλάλημαι
ἀλάλημαι, to wander
ἀλάλημαι [ᾰλᾰ], pf. of ἀλάομαι, only in pres. sense (part. ἀλαλήμενος with accent of pres., Od. 14.122),
- wander, roam about, like a beggar, Hom. mostly in Od., 2.370, 15.10, etc.; of seamen, μαψιδίως ἀλάλησθε 3.72, cf. 313; of a departed spirit, ἀ. ἀνʼ εὐρυπυλὲς Ἄϊδος δῶ Il. 23.74; of things, μυρία λυγρὰ κατʼ ἀνθρώπους ἀλάληται Hes. Op. 100:—once Trag., in plpf., ἀλάληντο E. Andr. 306 (lyr.).
ἀλάλημαι, pf. d’ἀλάομαι.
ἀλάλημαι, perf. von ἀλάομαι.
ἀλάλημαι
pf. ἀλάομαι.
ἀλάλημαι : see ἀλάομαι.
ἀλάλημαι
perf. of ἀλάομαι, only used in pres. sense
the part. ἀλαλήμενος takes the accent of pres.
- to wander or roam about, like a beggar, Od.; of seamen, Od.