ἀλαίνω
ἀλαίνω, to wander about
ἀλαίνω [ᾰλ],
- = ἀλάομαι, wander about, A. Ag. 82, E. Tr. 1084, El. 204, 589, Cyc. 79: c. acc., ἀ. πόδα δύστηνον Id. Ph. 1536.—Always in lyr., exc. Or. 532.
1 andar errante
τὸ ὑπεργήρων ... ὄναρ ἡμερόφαντον ἀλαίνει
ἀλαίνεις ἄθαπτος
• ir de un lado a otro como un esclavo,
• de un ave revolotear
ἐπιτυμβίδιοι κορυδαλλίδες ἠλαίνοντι
• fig. delirar Call.Dian.251, cf. Parth.l.c.
• c. ac. llevar errante
γεραιὸν πόδα
2 ser un exiliado, estar desterrado
ποτὶ θῆσσαν ἑστίαν
ἀπὸ δωμάτων
ἀλαίνω (seul. prés.) [ᾰ] errer çà et là, en parl. de pers. Eschl. Ag. 82 ; Eur. Or. 521, El. 204, I.T. 284, etc. ; en parl. de choses (pied, démarche, etc.) Eur. Ph. 1536.
Étym. cf. ἀλάομαι et ἠλαίνω.
ἀλαίνω, Tragg. für ἀλάομαι, umherschweifen, Aesch. Ag. 82 ; oft Eur., z.B. Phoen. 1536, Cycl. 79. Vgl. ἠλαίνω.
ἀλαίνω
= ἀλάομαι
- to wander about, Aesch., Eur.; ἀλ. πόδα to wander on foot, Eur.