ἀλαλή
ἀλαλή, a loud cry
ἀλαλή [ᾰλᾰ], Dor. ἀλαλά, ἡ, (ἀλαλαί)
- loud cry, μανίαι τʼ ἀλαλαί τʼ ὀρινομένων Pi. Fr. 208; ἀλαλαὶ αἰαγμάτων (v.l. ἀλαλαγαί) E. Ph. 337:— esp. war-cry, Pi. N. 3.60; battle, Id. I. 7(6).10: comically, ἀ. μύρον χεῖτε Phoen. 3.3:—Ἀλαλά personified, κλῦθʼ, Ἀλαλά, πολέμου θύγατερ, Pi. Fr. 78, cf. Plu. Glor.Ath. 2.349c.
1 grito de guerra Pi.N.3.60, Phoen.3.3
• fig. batalla Pi.I.7.11
• personif. Ἀ. Alalá
2 alarido orgiástico Pi.Fr.70b.13, E.Hel.1344.
3 grito de dolor E.Ph.335.
4 grito festivo S.Tr.206.
•Interj. onomat.
ἀλαλή, ῆς [ᾰᾰ] dor. ἀλαλά, ᾶς (ἡ) [ᾰᾰᾱ]
1 cri de guerre, particul. au commencement du combat, Pd. N. 3, 109 ; I. 7, 14 ; Ar. Av. 953, etc. ; d’où le combat lui-même, Pd. fr. 225 ||
2 cri en gén. (cri de joie, de douleur, etc.) Pd. fr. 224 ; Eur. Ph. 337, Hel. 1344 ||
➳ ἀλαλή, seul. Ath. 421d, etc.
Étym. onomatopée.
1. strijdkreet;
2. alg. schreeuw, kreet.
ἀλαλή, = ἀλαλά, Ath. IX.421c im frg. Phoenic. Coloph.
ἀλαλή
(Formed from the sound, cf. ἀλαλαί.)
- a loud cry, Eur.:— esp. the cry with which battle was begun, hence the battle-cry, Pind.