ἀμπλάκητος

ἀμπλᾰκ-ητος, v. ἀναμπλάκητος.

ἀμπλάκητος, 1) sündhaft, schuldbeladen, στρατός Aesch. Ag. 336.
2) ᾍδα δόμων, abirrend davon, verfehlend, Soph. Tr. 120, wo Hermann ἀναπλάκητος schreibt.