ἀμπλακεῖν

ἀμπλᾰκ-εῖν, inf. of aor. ἤμπλακον (ἤμβλακον Archil. 73, Ibyc. 24), part. ἀμπλ- and ἀπλ-ακών (v. infr.): pf. Pass. ἠμπλάκημαι A. Supp. 916:—pres. only later ἀμπλακίσκω, Dor. ἀμβλακίσκω Theag. ap. Stob. 3.1.117: Dor. impf. ἀμβλάκισκον Phint. ap. eund. 4.23.61 (ἀμβλακεύω is v.l. for βλακεύω in Hp. Art. 17; cf. βλάξ):

• • I c. gen., miss, fail or come short of, ἀνορέας οὐκ ἀμπλακών Pi. O. 8.67, cf. S. Ant. 554, 1234.
  • • 2 lose, be bereft of, εἰ τοῦδʼ ἤμπλακον (sc. παιδός) ib. 910; νόστου Simon. 119; ἀρίστης ἀπλακὼν ἀλόχου E. Alc. 242; λέκτρων ἀπλακών Id. IA 124.
  • II abs., do amiss, sin, err, παρ θεοῖς Ibyc. 24, cf. Archil. 73, E. Hipp. 892, Andr. 948, etc.: c. neut. pron., ὡς τάδʼ ἤμπλακον when I committed these sins, A. Ag. 1212:—Pass., τί δʼ ἠμπλάκηται τῶνδέ μοι; Id. Supp. 916.—Not in Hom.

ἀμπλακεῖν, aor.2 zu ἀμπλακίσκω.

ἀμπλακεῖν Deriv. unknown. pres. in use is ἀμπλακίσκῶ ἁμαρτάνω

• • Ic. gen. to come short of, Pind., Soph.
  • • 2to lose, be bereft of, παιδός Soph.; ἀλόχου Eur.
  • IIabsol. to sin, err, do wrong, Eur., etc.; ὡς τάδʼ ἤμπλακον when I committed these sins, Aesch.