ἀμπλακίσκω
1 c. gen. gener. en aor. perder, verse privado
νόστου
τοῦδ' (φωτός)
γυναικὸς ἐσθλῆς
λέκτρων
• no tener, carecer de
ἀνορέας
μόρου
• en pres. no alcanzar, extraviarse de
ὅκκα ... ὁ νόος τᾶς ψυχᾶς ἀμβλακίσκῃ
2 abs., gener. en aor. no atinar, equivocarse Archil.215
• errar, pecar
πὰρ θεοῖς
γνώσῃ γὰρ αὖθις ἀμπλακών
ἣ δ' ἀμπλακοῦσα συννοσεῖν αὑτῇ θέλει
ὡς τάδ' ἤμπλακον
τί δ' ἠμπλάκηται τῶνδ' ἐμοὶ δίκης ἄτερ;
• en pres.
ἐπὶ τούτοις
τοῖς ... ἀμπλακίσκουσι συγγνώμας ἀπομερίζοισα
1. verliezen, beroofd worden van,
2. abs. of met acc. v.h. inw. obj. een fout maken:
- 1miss, fall short of c. gen. ἀνορέας δʼ οὐκ ἀμπλακὼν O. 8.67